Je zál maar een molfan zijn…


Toen ik, na anderhalf uur treinen, en een halve sloot koffie, eindelijk in Zwolle centraal aankwam, zag ik in “de grote stationshal (uhum)” een jongeman met een laptop, gebiologeerd naar zijn scherm kijken. Ik dacht nog: Hmm, zou dat Erik zijn??” Terwijl ik richting de Burger King liep, waar Lau, Yvonisdemol, Wilm en Heinz zouden staan, zag ik hen al staan, vlag voorbij de uitgang. Terwijl ik me voorstelde, vroeg Heinz zich af waar Erik zou blijven. Toen ik opperde dat ik wel iemand met een Laptop in de hal had zien zitten, misschien was dat  Erik wel. En jawel, dat was inderdaad Erik. Hij liet ons zien dat hij met zijn laptop al een foto had gepost op het forum, van hemzelf, wachtend op de anderen, op ons dus. Toen besloten we te vertrekken.

Na een klein stukje lopen kwamen wij aan bij het  Wientjes hotel, waar we bij de receptie vroegen of ze gouden sleutels hadden. Die bleken ze niet te hebben (what a shame!!)
Bij de trap voor het hotel maakten we de allereerste groepsfoto.

Daarna gingen we naar de peperbus. Toen we binnenkwamen ging Erik kaartjes halen om naar boven te kunnen. Toen we de trap beklommen zag ik dat Laura steeds meer van mij vandaan ging, ik had er aardig de pas in, maar was na een tree of 200 ook wel aardig buiten adem. Toen ik eindelijk boven was, keek ik om me heen. Wat een prachtige stad is Zwolle eigenlijk, zeker vanaf zo’n hoog punt. Toen Laura, YIDM, Heinz en Erik eindelijk boven kwamen (Wilm en ik waren de eersten), bezweet en buiten adem, begonnen we te kijken. We hadden het geluk dat het die dag Annie M.G. Schmidt dag was, dus speelde het carillon allerlei leuke deuntjes uit haar repertoire.
Je zál maar een molfan zijn, en bovenop de peperbus leuke mollocaties staan te zoeken.
Ineens waren we Wilm kwijt, dus wij naar beneden roepen: “WIlm!! Het is niet erg dat je op de verkeerde mol zat, dan hoef je toch nog niet te springen…”
Toen we zo’n beetje klaar waren, op de peperbus, gingen Laura en ik weer naar beneden, althans dat wilden we. We hebben een kleine 30 rondjes op die peperbus gelopen, opzoek naar de deur.
Toen wij dus beneden waren, en Heinz, YIDM, en Erik nog boven waren, ging onze zoektocht naar de Wilm verder. Laura had een vrij ontactische manier bedacht, om Wilm in de kerk te vinden: ineens hoorde ik naast me: WILM!! (met alle galm die je in een hoog, leeg gebouw hebt van dien)
Wij gingen even buiten naar Wilm zoeken. Recht tegenover de kerk (hoe raar ook) was een seksshop, en al wijzend daarop zei ik: “ Ah, daar is Wilm vast.” De eerste poging tot humor van de dag was geboren.
Wilm was gewoon in de kerk aan het kijken, en toen kwam Laura met het grandioze idee om de deur dicht te houden terwijl YIDM, Heinz en Erik eraan kwamen.
Toen wij de deur dichtdrukten, merkten we dat Erik te sterk voor ons drieën was, en we verloren het duel gruwelijk.
Je zál maar een molfan zijn, en de deur van de peperbus dichthouden voor je medemolloten.

Na dit hachelijke avontuur, gingen we op zoek naar juwelier ‘verblind.’ Aangezien we geen enkel aanknopingspunt hadden voor deze juwelier, was het zoeken geblazen. Na ongeveer 3 rondjes door dezelfde straat, en 2 keer langs de Verhalenboot lopen, vonden we eindelijk deze juwelier. Eigenlijk was alles wat ontbrak nog een vrijwillig slachtoffer medewerker om even verblind te kijken.
Samen met Laura ging ik op zoek. De eerste 2 mensen liepen door alsof ze ons niet eens gezien hadden, maar bij de derde hadden we al contact, bij de 4e moest het dus goed gaan. En ja hoor, de man wilde wel op de foto even verblind kijken. Toen wij uitlegden hoe, snapte de beste man er helemaal niks meer van. Eerder moedeloos dan verblind keek deze man naar de voorwerpen in de etalage.
Nadat de man weg was, barstte de lachbui los, wat een rare mensen waren wij zeg…
Je zál maar een molfan zijn, en een willekeurige voorbijganger vragen verblind te kijken, omdat dit in de serie ook zo ging.

Aangezien we de verhalenboot al hadden zien liggen, konden we die in een keer vinden. Het tafeltje met de stoeltjes erom heen stond er nog steeds, dus het was wel weer een ’fotomomentje’.
Toen even later de bazin van de Verhalenboor langskwam, legden we (voor de zoveelste keer) uit dat we molfans waren, en dat we een wandeling aan het maken waren. Toen ik vroeg of we even binnenmochten komen, reageerde ze, ietwat gepikeerd, door te zeggen: “Nou nee, want, kijk, ik woon hier gewoon, en ik heb doordeweeks al heel veel mensen aan boord, dus ben ik op mijn vrije dag liever even alleen.”
Dit vonden wij geen probleem, en gingen vrolijk verder met het naspelen van de foto exchange tussen Sipke Jan en de kandidaten.
Je zál maar een molfan zijn, en voor een boot, met een polaroid een scène uit Widm na zitten te spelen.

Na een gezellig stukje lopen, kwamen we aan bij de parkeerhaven. Dit was het start- en eindpunt van de kartopdracht. Voor ons dus een leuke kans om deze na te spelen, alleen hadden we helaas geen kart, en al zeker niet een hele binnenstad voor onszelf. Het idee dat we zelf een kart moesten gaan spelen, was best wel lachwekkend, dus deden we het…  Althans, we? We keken Wilm lief aan, en hij wilde we voor kart spelen. Hij deed dat wel even, dus, achter een slagboom, bij natuurlijk de drukste uitrit zat Wilm, op zijn knieën een kart na te spelen. Gierend van de lach, liepen we verder, de hele route, om na te tellen of die hele telling niet een grote mollenstreek was. Dat was het uiteindelijk niet.
Je zal maar een molfan zijn, en Wilm in een drukke uitrit kart laten spelen
Onderweg naar de Sassenpoort, bemerkten wij een aantal andere molloten, die een wandeling door Zwolle aan het maken waren. Wij dachten dat wíj raar waren…
Eenmaal aangekomen bij de Sassenpoort, dachten wij dat alles op slot zat. Na enig draaien aan deurknoppen merkten wij echter, dat die open was. Wij klommen de trap op (Laura verzuchtte: niet nog een trap…) en kwamen helemaal boven aan. De kamer waar we inkwamen, was door alle projecties een beetje spooky. Op de grond was een balletvoorstelling (o.i.d.) geprojecteerd, op een lege muur een boekenkast, en uit een ander, kleiner kamertje hoorden wij een hoop herrie. Toen we daar keken bleek dat ook daar een film bezig was, het leek op de bestorming van de Sassenpoort. In het kamertje was het vrij donker, en de film die er draaide maakte een hoop herrie. Toen wij de bestorming wel ongeveer gezien hadden, en even verder gingen kijken, bleef Laura daar staan. Toen het filmpje klaar was, stortte de sassenpoort op het filmpje in. Gelijk met deze herrie hoorden wij een hartverscheurende gil. Laura had het instorten van de Sassenpoort blijkbaar niet helemaal verwacht. Gierend van de lach, vroegen we ons af waar nu eigenlijk de maquette was. Terwijl wij naar beneden gingen voelde Heinz(?) nog even aan een deur, waarvan wij dachten dat hij dichtzat. Jawel, hij was wel open, en achter de deur bevond zich de maquette. Na nog even op zoek te zijn gegaan naar klei op de maquette, besloot Laura om Lara na te spelen. Zij hing tijdens deze opdracht uit het raam. Erik rende naar buiten, om er nog even een paar foto’s van de schieten, en die zijn goed gelukt. Een meneer die aan het Nordic Walken was, langs de Sassenpoort vond dit erg vreemd en ging dus maar op zijn gemakje staan, om dit te kunnen bekijken. Ook kwam er nog een mevrouw naar boven, om ons te vertellen dat de Sassenpoort momenteel gesloten was, en we eigenlijk niet daar mochten zijn. We vroegen of we nog heel even mochten blijven, en dat mocht! Meteen nadat wij de Sassenpoort uitkwamen merkten waarom de Sassenpoort gesloten was: er kwam een hele groep malloten aan, die zo’n tochtje door Zwolle maakten.
Je zál maar een molfan zijn, en de aandacht van menig voorbijganger trekken door uit het raam van de Sassenpoort te gaan hangen.